Van de top vier van Europa naar onze volgende uitdaging in Alanya

Vierde van Europa. In zijn aller eerste seizoen als bondscoach van Denemarken.

Nu neemt Casper Dorph een nieuwe verantwoordelijkheid op zich: het leiden van onze mannen van Union Vrede op de World Winners Cup in Alanya.

Hij weet wat het betekent om een team te leiden in wedstrijden waarin het geloof op de proef wordt gesteld, elke beslissing telt en het kleinste detail alles kan veranderen. Die ervaring brengt hij naar onze club. En zijn boodschap is helder:

“We zullen elke tegenstander respecteren, maar voor niemand bang zijn.”

Union Vrede gaat deze uitdaging aan als Belgisch kampioen en winnaar van de Beker van België. Achter die trofeeën schuilen het harde werk, het karakter en de collectieve wil van een groep die heeft geleerd om samen te winnen.

In Alanya zal die wil opnieuw op de proef worden gesteld. Daar wachten internationale tegenstanders, elk met hun eigen geschiedenis, kwaliteiten en ambities.

Aan het hoofd van onze mannen staat iemand die al heeft laten zien hoe ver een team kan komen wanneer het in zichzelf gelooft.

Een avontuur dat begon in het zand

Het verhaal van Casper begint lang voor de Europese halve finale en de verantwoordelijkheid om zijn land te leiden. In 2012 ontdekt hij beachsoccer op een amateurtoernooi. Een jaar later vertegenwoordigt hij Denemarken al in Malmö.

Het zand, de intensiteit en de band tussen teamgenoten grijpen hem meteen vast. Er begint een avontuur dat hem over de hele wereld zal brengen en hem, stap voor stap, zal vormen tot de leider die we vandaag verwelkomen.

Hij helpt Copenhagen Beach Soccer Club vanaf de grond opbouwen. Bij Rostocker Robben in Duitsland en Vetlanda in Zweden doet hij waardevolle ervaring op en wint hij met beide clubs nationale titels. Binnen het Deense nationale team groeit hij van speler naar aanaptrein, waarbij hij steeds meer verantwoordelijkheid op zich neemt en leert van trainers als Terry Bowes en Llorenç Gómez.

Eind 2025 wordt Casper bondscoach van Denemarken. Wat volgt is een tweede plaats in El Salvador, kwalificatie voor de Europese Superfinal en uiteindelijk een vierde plaats in Europa — in zijn eigen woorden, het beste resultaat in de geschiedenis van het Deense beachsoccer.

Maar wanneer hij over die campagne praat, gaat het vooral over wat hij zag veranderen bij zijn spelers: het zelfvertrouwen om tegen de sterkste teams het zand op te stappen en de strijd aan te gaan zonder angst.

Dat zelfvertrouwen heeft nu een nieuw clubembleem te verdedigen.

Een nieuwe leider voor onze uitdaging in Alanya

Onze gezamenlijke voorbereidingstijd in Alanya zal kort zijn. Elke training telt. Elk gesprek is belangrijk. Het vertrouwen zal snel moeten groeien, de rollen moeten helder zijn en individuele kwaliteiten moeten het hele team sterker maken.

Casper legt zijn verwachtingen nu al vast: spelers moeten voorbereid arriveren, verantwoordelijkheid nemen en bereid zijn om hard te werken voor elkaar.

Hij wil moed aan de bal en discipline vanaf het moment dat we de bal verliezen. Spelers die durven beslissingen te nemen onder druk en de kracht vinden om de teamgenoot naast hen te helpen.

Zijn woorden over het toernooi laten geen twijfel bestaan over de mindset waarmee we het veld zullen betreden:

“We respecteren iedereen, maar we gaan niet naar Alanya om zomaar mee te doen. We gaan erheen om te concurreren.”

Achter die vastberadenheid staat een man die veel waarde hecht aan familie, vriendschap en de relaties die hij door de jaren heen heeft opgebouwd. De 37-jarige Deen praat warm over zijn vrouw Rikke en de mensen om hem heen.

Diezelfde toewijding brengt hij mee in zijn werk als trainer. Hij wil een omgeving creëren waarin spelers voelen dat er vertrouwen in hen is, durven verantwoordelijkheid te nemen en hun kwaliteiten ten volle kunnen tonen.

Onze supporters hebben ook een plek in dit verhaal. Elk bericht, elke reactie en elke deelbaarheid kan het team bereiken op een moment dat die steun het hardst nodig is.

Van België tot het zand van Alanya: jullie houden die band levend.

Union Vrede heeft zijn nieuwe leider voor Alanya.

Voor hem staat een team dat de smaak van de overwinning al kent. Vóór ons ligt een uitdaging die alles zal vragen wat we in ons hebben.

Welkom bij Union Vrede, Casper.

Alanya is ons volgende hoofdstuk. Laten we het samen schrijven.

Het volledige interview met Casper Dorph

Wie is de man achter de trainer? Wat heeft zijn internationale reis hem geleerd? En wat verwacht hij van Union Vrede in Alanya? In onderstaand interview vertelt Casper zijn verhaal en deelt hij zijn visie met onze spelers, staf en supporters.

1. Kun je jezelf kort voorstellen en onze supporters iets vertellen over de persoon achter de trainer?

Mijn naam is Casper Dorph, ik ben 37 jaar oud en kom uit Denemarken.

Beachsoccer is al vele jaren een enorm groot deel van mijn leven. Ik begon in 2013 voor het Deense nationale team te spelen. Sindsdien heeft de sport mij over de hele wereld gebracht en mij ongelooflijke ervaringen, vriendschappen en herinneringen bezorgd. Vandaag ben ik de bondscoach van Denemarken, en daar ben ik uiterst trots op.

Maar achter de trainer schuilt een vrij nuchtere persoon. Ik ben getrouwd met mijn vrouw Rikke en hecht veel waarde aan familie, vriendschappen en de mensen om me heen.

Van nature ben ik erg competitief en ambitieus, maar sport draait voor mij om zoveel meer dan alleen winnen. Ik geloof sterk in hard werken, discipline en continu proberen om beter te worden — maar ook in het opbouwen van sterke relaties en samen genieten van de reis.

Dat is waarschijnlijk de beste manier om mij te omschrijven: ik hou van competitie, ik hou ervan om mensen en teams te ontwikkelen, en ik leg heel veel van mijn hart in de dingen die ertoe doen voor mij.

2. Hoe is jouw reis in het voetbal en als trainer begonnen?

Mijn voetbalverhaal begon zoals bij veel kinderen: simpelweg omdat ik het geweldig vond om te spelen.

Later ontdekte ik het beachsoccer, en dat veranderde mijn pad volledig. In 2013 speelde ik mijn eerste toernooi met het Deense nationale beachsoccerteam en werd ik meteen verliefd op de sport.

Mijn ontwikkeling richting coaching en leiderschap begon eigenlijk al lang voordat ik officieel trainer werd. Ik hielp mee om Copenhagen Beach Soccer Club vanaf de grond op te bouwen. Dat heeft me enorm veel geleerd over het creëren van een team en een omgeving — niet alleen tactisch, maar ook op het vlak van cultuur, discipline en de standaarden die je van elkaar verwacht. Ik denk dat een deel van de cultuur die we daar hebben opgebouwd sindsdien een positieve invloed heeft gehad op het Deense beachsoccer.

Tijdens mijn jaren bij het nationale team had ik ook het geluk om met verschillende trainers en persoonlijkheden samen te werken. Mensen als Terry Bowes en later Llorenç Gómez brachten andere ideeën en perspectieven in het spel. Ik ben altijd erg nieuwsgierig geweest en heb geprobeerd zoveel mogelijk te leren van de mensen om me heen. Ik geloof er niet in om simpelweg één trainer te kopiëren. Ik probeer het beste te halen uit iedereen met wie ik samenwerk en dat te combineren met mijn eigen ervaringen en ideeën.

Tijdens de periode van Llorenç als bondscoach nam ik geleidelijk zelf meer verantwoordelijkheid op me. Wanneer hij niet in Denemarken was, hielp ik mee om trainingen te leiden en vervulde ik een soort assistent-trainersrol. Tegelijkertijd probeerde ik zoveel mogelijk van hem op te pikken, vooral op het vlak van tactiek, trainingsmethodologie en het begrijpen van de fijnere details van het spel.

Hoofdtrainer worden was dus geen plotselinge overgang. Het was iets dat zich over vele jaren had ontwikkeld door te spelen, teams te bouwen, een cultuur te creëren, te leren van verschillende trainers, het spel te bestuderen en geleidelijk meer verantwoordelijkheid te nemen.

Voor mij voelt het minder alsof ik ben gestopt als speler en trainer ben geworden, en meer als het volgende hoofdstuk van hetzelfde avontuur.

3. Hoe heb je het beachsoccer voor het eerst ontdekt, en wat trok je het meest aan in de sport?

Ik ontdekte beachsoccer voor het eerst in 2012, toen ik meedeed aan een amateurtoernooi. Ik vond het meteen leuk, spannend en heel anders dan het voetbal dat ik gewend was.

Toen kreeg ik in 2013 de kans om Denemarken voor het eerst te vertegenwoordigen op een toernooi in het Zweedse Malmö. Dat is waar ik echt verliefd werd op de sport.

Ik hield van de intensiteit en de onvoorspelbaarheid van het spel. Het zand dwingt je om je voortdurend aan te passen, en technisch daagt het je op een compleet andere manier uit. Maar ook alles rondom de sport trok me aan: de muziek, de sfeer, het blootsvoets spelen op het zand, het samen reizen en de sterke band die je opbouwt met je teamgenoten.

Er hangt een speciale cultuur rond het beachsoccer die moeilijk te uitleggen is totdat je het zelf hebt ervaren.

Wat me ook erg aansprak, was hoeveel er te leren viel. Zelfs vandaag de dag, na zoveel jaren in de sport, heb ik dat gevoel nog steeds. Het spel blijft evolueren en er zijn altijd nieuwe tactische details, technieken en ideeën te ontdekken.

Wat in 2012 begon als een leuk amateurtoernooi, is uiteindelijk een enorm groot deel van mijn leven geworden.

4. Kun je ons meer vertellen over je trainerscarrière en de teams waarmee je tot nu toe hebt gewerkt?

Mijn trainerscarrière ontwikkelde zich vrij natuurlijk naast mijn jaren als speler.

Een groot deel van mijn vroege ervaring deed ik op via Copenhagen Beach Soccer Club, dat ik hielp opbouwen vanaf de grond. Ik was niet alleen betrokken als speler, maar ook bij het ontwikkelen van trainingen, het stellen van normen en het creëren van de cultuur rondom het team. Dat gaf me mijn eerste echte ervaring met leiderschap en met het bouwen van een omgeving waarin spelers zich samen konden ontwikkelen.

Door de jaren heen kreeg ik ook de kans om te werken met en te leren van clubs buiten Denemarken, waaronder Rostocker Robben in Duitsland en Vetlanda in Zweden. Ik had het geluk om met beide clubs nationale kampioenschappen te winnen. Die ervaringen gaven me waardevolle inzichten in verschillende beachsoccerculturen, trainingsomgevingen en manieren om het spel te benaderen.

Met het Deense nationale team raakte ik ook geleidelijk meer betrokken bij de coaching. Tijdens de periode van Llorenç Gómez als bondscoach nam ik in Denemarken vaak de leiding over trainingen wanneer hij er niet was. Ik werkte nauw met hem samen om zijn tactische ideeën en methodologie te begrijpen.

Naast het seniorenbeachsoccer ben ik ook sterk betrokken geweest bij de ontwikkeling van de sport in Denemarken. Dat omvatte het werken met jongere spelers en het proberen te creëren van betere kansen en een pad waardoor de volgende generatie de sport kan ontdekken.

Eind 2025 kreeg ik de kans om bondscoach van Denemarken te worden. Verantwoordelijkheid nemen voor een team dat ik zoveel jaren als speler had vertegenwoordigd, was natuurlijk heel speciaal voor me.

Mijn eerste seizoen als bondscoach heeft me al enkele ongelooflijke ervaringen bezorgd. In El Salvador speelden we tegen enkele zeer sterke internationale teams en wisten we twee landen te verslaan die al hadden deelgenomen aan de FIFA Beach Soccer World Cup. Uiteindelijk eindigden we op een uitzonderlijk sterke tweede plaats in het toernooi.

Later in het seizoen kwalificeerden we ons voor de Europese Superfinal en eindigden we als vierde in Europa — het beste resultaat in de geschiedenis van het Deense beachsoccer.

Ik zie mezelf nog steeds als iemand die zich vrij vroeg in zijn trainerscarrière bevindt. Ik ben ambitieus, maar ik ben me er ook erg van bewust dat ik nog heel veel te leren heb. Dat is een van de dingen die ik het leukste vind aan coachen: je bent nooit echt klaar met ontwikkelen.

5. Wat heeft je ervaring met het Deense nationale beachsoccerteam je geleerd, zowel professioneel als persoonlijk?

Het Deense nationale team heeft me enorm veel geleerd, zowel professioneel als persoonlijk. Ik heb het team vanuit verschillende perspectieven ervaren: eerst als speler, later als aanvoerder, vervolgens door meer verantwoordelijkheid rondom het team op me te nemen, en nu als bondscoach.

Professioneel gezien is een van de grootste lessen geweest dat talent alleen nooit genoeg is. Zeker voor een land als Denemarken, waar we niet over dezelfde middelen of beachsoccertradities beschikken als sommige van de grootste naties, moet onze kracht komen van onze cultuur, discipline, voorbereiding en bereidbaarheid om voor elkaar te werken.

Ik heb ook geleerd hoe belangrijk de kleine details zijn op internationaal niveau. Het verschil tussen winnen en verliezen kan één beslissing zijn, één moment van concentratie of één actie. Dat heeft me erg geïnteresseerd gemaakt in het continu analyseren van het spel en het zoeken naar kleine gebieden waar we kunnen verbeteren.

Persoonlijk heeft het nationale team me nog meer geleerd over mensen. Wanneer je samen reist, samen wint, samen verliest en samen door moeilijke momenten gaat, bouw je relaties op die veel verder gaan dan sport.

Het heeft me ook veel geleerd over verantwoordelijkheid en leiderschap. Als aanvoerder, en nu nog meer als trainer, besef je dat leiderschap niet alleen betekent dat je dingen eist van mensen. Het gaat erom ze te begrijpen, vertrouwen op te bouwen en hen een omgeving te geven waarin ze zich zelfverzekerd genoeg voelen om zelf verantwoordelijkheid te nemen.

Misschien is de grootste les wel dat een groep mensen veel meer kan bereiken dan buitenstaanders verwachten wanneer ze echt geloven in dezelfde richting en bereid zijn om voor elkaar te werken.

6. Waar ben je het meest trots op van de recente internationale campagne van Denemarken?

Natuurlijk ben ik ongelooflijk trots op onze vierde plaats in Europa. Het was het beste resultaat in de geschiedenis van het Deense beachsoccer. Dat bereiken in mijn eerste seizoen als bondscoach maakte het nog specialer.

Maar waar ik waarschijnlijk het meest trots op ben, is de manier waarop we het hebben gedaan en de ontwikkeling die ik het team gedurende het seizoen zag doormaken.

We begonnen het jaar in El Salvador, waar we lieten zien dat we internationaal konden concurreren en twee teams met WK-ervaring konden verslaan. Later gingen we naar Moldavië en kwalificeerden we ons, na enkele zeer sterke optredens, voor de Europese Superfinal.

Op de Superfinal had ik het gevoel dat we weer een stap voorwaarts zetten. We waren daar niet alleen om mee te doen of blij te zijn met de kwalificatie. We lieten zien dat we konden concurreren met enkele van de beste teams in Europa. We bereikten de halve finales en eindigden uiteindelijk als vierde na enkele ongelooflijk spannende wedstrijden.

Voor mij is de grootste prestatie de mentaliteitsverandering. Ik wil dat onze spelers het zand opstappen in de overtuiging dat we met iedereen kunnen concurreren. Er moet respect zijn voor elke tegenstander, maar nooit angst.

Ik ben enorm trots op de resultaten, maar nog trotser dat we dat geloof binnen de groep beginnen op te bouwen.

De vierde plaats was een fantastische prestatie, maar hopelijk is het niet het einde van iets. Hopelijk is het het begin van wat dit team kan worden.

7. Wat heeft je overtuigd om de uitdaging aan te gaan als hoofdtrainer van Union Vrede voor de World Winners Cup in Alanya?

Voor mij was dit een ontzettend spannende kans en een uitdaging waar ik moeilijk 'nee' tegen kon zeggen.

De World Winners Cup is een fantastisch toernooi. De kans om een team uit een ander land te trainen, met een nieuwe groep spelers te werken en mezelf te testen in een totaal andere omgeving sprak me enorm aan.

Ik kende sommige spelers al een klein beetje. Uit mijn gesprekken met de mensen rondom Union Vrede proefde ik echte ambities en een oprechte wens om te ontwikkelen en te concurreren. Dat is iets waar ik me meteen mee verbonden voel.

Ik zie dit ook als een geweldige kans om zelf te groeien als trainer. Wanneer je bij een nieuw team komt, kun je niet simpelweg verwachten dat alles precies zo werkt als bij je nationale team. Je moet de spelers snel begrijpen, hun sterke punten herkennen en een speelwijze vinden die de groep de best mogelijke kans op succes geeft.

We zullen geen maanden de tijd hebben om ons samen voor te bereiden. Vertrouwen opbouwen, duidelijke rollen creëren en iedereen in dezelfde richting laten werken zal daarom erg belangrijk zijn.

Die uitdaging spreekt me aan. Ik kom naar Alanya met veel energie, ambitie en nieuwsgierigheid, en ik kijk er echt naar uit om te zien wat we samen kunnen bereiken.

8. Wat wist je over Union Vrede voordat je bij ons kwam, en wat zijn je eerste indrukken van de club en het project?

Om heel eerlijk te zijn, was mijn kennis over Union Vrede vrij beperkt voordat deze kans zich aandiende. Ik wist een beetje over het team en sommige spelers, maar ik zou niet zeggen dat ik de club door en door kende.

Sindsdien heb ik geprobeerd om zoveel mogelijk te leren, en mijn eerste indrukken zijn erg positief. Uit de gesprekken die ik heb gehad, proef ik een oprechte passie voor beachsoccer en de ambitie om het team en het project verder te ontwikkelen.

Ik waardeer ook de openheid die ik heb ervaren. Ze hebben me de kans gegeven om mijn ideeën en ervaring mee te nemen. Tegelijkertijd wil ik respecteren wat er al is en de identiteit van het team begrijpen.

Dat is belangrijk voor me. Ik kom niet naar Union Vrede om alles in een paar weken volledig te veranderen. Mijn taak is om de spelers te begrijpen, de sterke punten van de groep te herkennen en hopelijk een paar details toe te voegen die ons helpen om op ons best te presteren in Alanya.

Ik ben de club en de mensen erachter nog steeds beter aan het leren kennen. Maar mijn eerste indruk is dat er heel veel enthousiasme is en een oprechte wens om weer een stap voorwaarts te zetten. Ik kijk ernaar uit om daar deel van uit te maken en iedereen beter te leren kennen.

9. Hoe zou je je trainersfilosofie omschrijven, en wat voor stijl van beachsoccer wil je dat je team speelt?

Mijn trainersfilosofie begint met een paar simpele dingen: discipline, hard werken, moed en vertrouwen in elkaar.

Tactisch wil ik dat mijn teams georganiseerd zijn en begrijpen waarom we dingen doen, in plaats van simpelweg instructies op te volgen. Beachsoccer is te snel en onvoorspelbaar voor een trainer om elke situatie vanaf de zijlijn te controleren. Spelers moeten het spel dus begrijpen en genoeg zelfvertrouwen hebben om zelf beslissingen te nemen.

Aan de bal wil ik dat we dapper zijn. Ik hou van spelers die zich comfortabel voelen onder druk, de bal willen en niet bang zijn om verantwoordelijkheid te nemen. Tegelijkertijd wil ik variatie in ons spel. We moeten via de doelman kunnen spelen, de flanken benutten, de pivot vinden, direct spelen wanneer de kans zich aandoet en op verschillende manieren kansen creëren. Ik wil niet dat we voorspelbaar worden.

Zonder de bal verwacht ik dat iedereen werkt. Ik geloof sterk in discipline, communicatie en direct reageren wanneer we balbezit verliezen. De bereidheid om te werken voor de speler naast je is voor mij onbespreekbaar.

Maar het allerbelangrijkste is waarschijnlijk het creëren van een omgeving waarin spelers niet bang zijn om fouten te maken. Ik wil ze duidelijke principes en structuur geven, maar binnen die principes hebben ze de vrijheid nodig om zichzelf te uiten.

Uiteindelijk wil ik dat mijn teams met intensiteit, intelligentie en persoonlijkheid spelen. Ik wil dat we elke tegenstander respecteren, maar ik wil nooit dat we ergens bang voor zijn.

10. Wat zijn met een beperkte voorbereidingstijd en spelers met verschillende achtergronden je belangrijkste prioriteiten voor het toernooi?

De grootste uitdaging is natuurlijk de tijd. We zullen spelers hebben met verschillende achtergronden, verschillende ervaringen en een ander begrip van het spel. We moeten de zaken dus helder en simpel houden.

Voordat we in Alanya aankomen, is het mijn belangrijkste prioriteit dat elke speler de verantwoordelijkheid neemt voor zijn eigen voorbereiding. Ik heb ze aangemoedigd om zoveel mogelijk tijd op het zand door te brengen, veel balcontacten te maken en fysiek klaar te arriveren om te concurreren. Met de beperkte tijd die we samen hebben, kunnen we niet de eerste dagen besteden aan het opbouwen van onze conditie.

Ik heb ook al contact gehad met het team en een paar punten gedeeld waar ze aan kunnen werken voordat we elkaar ontmoeten. Voor mij zal het, zeker in het beachsoccer, erg belangrijk zijn dat spelers zich comfortabel voelen aan de bal onder druk en goede beslissingen kunnen nemen in stressvolle situaties.

Zodra we samen zijn, zal mijn eerste prioriteit zijn om de spelers goed te leren kennen en hun individuele sterke punten te begrijpen. Ik wil spelers niet dwingen in een systeem dat niet bij hen past. Ik wil een structuur vinden waarmee we de kwaliteiten die we daadwerkelijk in de selectie hebben, kunnen benutten.

Daarna draait het om duidelijke rollen en een paar simpele tactische principes die iedereen begrijpt. We hebben geen twintig verschillende tactische oplossingen nodig. We hebben er een paar nodig waarin iedereen gelooft en die we onder druk kunnen uitvoeren.

En ten slotte moeten we heel snel een team worden. Op een toernooi als dit kunnen chemie, communicatie en vertrouwen net zo belangrijk zijn als tactiek.

Als we voorbereid kunnen arriveren, elkaar snel begrijpen en iedereen in dezelfde richting laten werken, dan geloof ik dat we onszelf de best mogelijke basis geven om te presteren in Alanya.

11. Union Vrede gaat deze uitdaging aan als Belgisch kampioen en winnaar van de Beker van België en de Supercup. Brengt dat extra motivatie of druk met zich mee?

Voor mij brengt dat veel meer motivatie dan druk met zich mee.

Het winnen van het Belgisch kampioenschap, de beker en de Supercup vertelt me dat dit een groep spelers is die al weet wat er nodig is om samen te concurreren en te winnen. Die mentaliteit is iets waar we trots op mogen zijn en mee moeten nemen naar Alanya.

Tegelijkertijd moeten we begrijpen dat de World Winners Cup een totaal andere uitdaging is. We zullen sterke teams en spelers uit verschillende beachsoccerculturen ontmoeten. Wat er in België is gebeurd, gaat ons dus niet automatisch iets opleveren wanneer we in Alanya het zand opstappen.

Maar ik hou van verwachtingen. Als je op dit niveau wilt concurreren, moeten er ambities zijn en een beetje druk. Het betekent dat wat je doet ertoe doet.

Onze taak is om die druk om te zetten in energie. We moeten arriveren met zelfvertrouwen dankzij wat Union Vrede al heeft bereikt, maar ook met bescheidenheid en de honger om onszelf te bewijzen tegen internationale tegenstanders.

We respecteren iedereen, maar we gaan niet naar Alanya om zomaar mee te doen. We gaan erheen om te concurreren.

12. Wat zijn je verwachtingen en doelstellingen voor de World Winners Cup in Alanya?

Mijn verwachtingen zijn hoog, maar ik vind ook dat we realistisch moeten zijn over de uitdaging die voor ons ligt.

We brengen een groep spelers samen met verschillende achtergronden en zullen weinig tijd hebben om ons voor te bereiden als een volledig team. Daarom wil ik geen specifieke eindklassering aan het toernooi hangen voordat we überhaupt zijn begonnen.

Mijn eerste doel is om een team te creëren dat georganiseerd is, zelfverzekerd en erg moeilijk te bespelen is. Ik wil dat we tijdens het toernooi blijven groeien en telkens wanneer we het zand opstappen meer en meer van onze identiteit laten zien.

Maar we zijn competitief. We reizen niet naar Alanya om enkel deel te nemen aan de World Winners Cup of om van de ervaring te genieten. We willen wedstrijden winnen, sterke internationale teams uitdagen en zien hoe ver we kunnen komen.

In een toernooi als dit moet je je denk ik concentreren op de volgende uitdaging in plaats van te ver vooruit te kijken. Eerst moeten we door de groepsfase komen en onszelf in een positie brengen waarin alles mogelijk is.

Als we Alanya kunnen verlaten in de wetenschap dat elke speler alles heeft gegeven voor het team, dat we zonder angst hebben geconcurreerd en dat we de mensen hebben laten zien waartoe Union Vrede in staat is, dan mogen we trots zijn.

Maar zodra het toernooi begint, zullen we altijd op zoek zijn naar de volgende overwinning.

13. Tot slot, welke boodschap zou je willen meegeven aan de spelers, staf en supporters van Union Vrede?

Allereerst wil ik jullie bedanken voor het vertrouwen en voor de manier waarop jullie me hebben verwelkomd bij Union Vrede. Ik ben oprecht enthousiast over deze kans en kijk ernaar uit om iedereen te ontmoeten en deel uit te maken van de club.

Aan de spelers: kom voorbereid naar Alanya, hongerig en klaar om alles voor elkaar te geven. We hebben erg weinig tijd samen, dus elke training, elk gesprek en elk moment telt. Wees open, wees nieuwsgierig en wees niet bang om verantwoordelijkheid te nemen.

Aan de staf: ik kijk ernaar uit om samen te werken en de best mogelijke omgeving te creëren waarin de spelers kunnen presteren.

En aan de supporters: jullie hebben ook een belangrijke rol. Zelfs als jullie niet bij ons kunnen zijn in Alanya, is het belangrijk dat de spelers jullie energie vanuit huis kunnen voelen.

Volg ons avontuur op sociale media, stuur het team jullie positieve gedachten, laat reacties achter, deel de berichten en moedig ons aan gedurende het hele toernooi. Die steun is onbetaalbaar. Wanneer spelers zien en voelen dat de mensen thuis hen volgen, in hen geloven en achter hen staan wat er ook gebeurt, geeft dat het hele team iets extra's.

We zullen er alles aan doen om Union Vrede te vertegenwoordigen met passie, energie en ambitie. We zullen elke tegenstander respecteren, maar voor niemand bang zijn.

Ik weet niet precies waar dit avontuur ons naartoe zal brengen, maar ik weet wel hoe ik wil dat we het benaderen: samen. Spelers, staf en supporters.

Laten we naar Alanya gaan, genieten van de uitdaging, concurreren met alles wat we hebben en samen herinneringen creëren.

Union Vrede |